Marcel Azzola

Kende hem totaal niet en nu nog steeds niet eigenlijk.

Maar deze week zond Klara in de plaats van Pompidou een reeks uit over de accordeon en aanverwante instrumenten; donderdag kwam Marcel Azzola even aan bod, waar ik nog nooit van had gehoord maar die ik wel zonder het te weten al talloze keren had gehoord, want... hij is de accordeonist op "Vesoul" van Jacques Brel, die in zijn enthousiasme in het midden van het lied de iconische kreet "Chauffe Marcel, chauffe!" loste, wat hem blijkbaar zijn grootste internationale roem opleverde...
Een nummer dat u, lezer, als gecultiveerde mens uiteraard kent.

Had eerlijk gezegd nooit eerder goed naar de accordeon geluisterd, maar inderdaad, spectaculair. Gelukkig dat ik af en toe toch nog iets nieuws meepik of opsteek, of het nu van de radio, krant, TV, een boek of een gesprek is. 
Van begeleidende accordeonisten wordt blijkbaar hoofdzakelijk verwacht dat ze eerder discreet de zang volgen, maar in Vesoul deed hij meer dan dat; hij trad mee op de voorgrond met Brel (heb redelijk goed geluisterd gisteren 😇).

Het meeslepende nummer gaat over een koppel dat al betere tijden heeft gekend en dat wordt (eigen inzicht dit!) ook vertaald door de werking tussen woorden en muziek.
In het refrein zegt de man dat hij ook een hekel heeft aan de accordeon en welk instrument komt zo prominent naar voor?: juist.
"Mais je te le reredis, kaï
Je n'irai pas plus loin
Mais je te préviens
J'irai pas à Paris
D'ailleurs j'ai horreur
De tous les flonflons
De la valse musette
et de l'accordéon"

Hulde dus aan deze virtuoos accordeonist, die in het wereldje blijkbaar een echte beroemdheid was.