Danny Brown (bis)

 

Vrijdag stond er amper een kleine tien dagen na het vorige alweer een ander concert op het programma: Danny Brown in de Botanique. 
Een kleine 2 jaar geleden had ik al eens een concert van hem bijgewoond, op dezelfde plek. Intussen heeft hij een nieuw album uit en dus toert hij, waarbij hij gelukkig ook Brussel weer aandeed.
Bijna had ik het concert gemist, niet omdat ik geen ticket had, maar domweg omdat ik ervan overtuigd was dat het concert op zondagavond zou plaatsvinden. Gelukkig waarschuwt men de ticketkopers tegenwoordig via mail van het ophanden zijnde evenement en heb ik die ook half verstrooid geopend.
Vrijdag stond er niets anders op het programma dus uiteindelijk was het geen probleem.

Voor dat concert kan ik eigenlijk haast de vorige tekst kopiëren en plakken: een concert van ongeveer een uur, met nummers die in hoog tempo na elkaar volgden.
In tegenstelling tot Vorst Nationaal was hier geen ruimte om het allemaal vanop een afstand gade te slaan, want in de zaal zijn geen zitplaatsen en die is ook veel en veel kleiner (geen idee of het concert uitverkocht was).

Brown kwam met een soort van bontjas op, maar deed die relatief snel uit waardoor hij bijna het hele concert in bloot (afgetraind) bovenlijf afwerkte. Ook nu weer was de woordenstroom indrukwekkend en aangezien ik hoogstens de helft van de nummers (her)kende, verstond ik doorgaans weinig of niets van wat gezongen werd.
Ondersteund door een iemand in de achtergrond die de samples de zaal instuurde, die gepaard gingen met keiharde, dreunende, heel aanstekelijke bassen en melodieën.
Dat was niet het geval van de enthousiaste fans rechts van me die vaak goed uit de bol gingen.
Brown zelf gaf zeker ook geen statische set; hij liep voortdurend heen en weer, soms dansend en springend.
Hier een nummer uit een van zijn vorige albums, Combat, wat voor zijn doen een (muzikaal) rustig nummer is, al bedient hij zich wel van een van zijn handelsmerk in dit ene liedje: zijn gewone zangstem maar op het einde ook zijn hogere, meer nerveuze.

Enfin, tevreden het concert te hebben bijgewoond en een dag later uit nieuwsgierigheid toch maar eens Caroline binnen geglipt om te zien of ze daar toevallig het paar weken geleden uitgekomen album niet hadden. En warempel, dat bleek nog het geval ook!

En omdat een voormalige kennis me ooit eens aanraadde om uit m'n comfortzone te komen, in één moeite ook maar de recentste plaat gekocht van Rosalía, Luz, waarover de media wel erg lovend zijn, onder meer wegens de "cross over" met klassieke muziek.
Ken haar zo goed als niet en ben volstrekt niet vertrouwd met haar vroegere werk. Voor mij zijn veel van die jonge vrouwelijke artiesten haast 1 pot nat qua namen. Maar een eerste oppervlakkige beluistering viel niet te veel tegen en de CD verdient zeker een tweede beluistering (wel wat bombastisch of barok). Dat ze veel in het Spaans zingt, is zeker een pluspunt en een extra reden voor mij voor meerdere luisterbeurten.

Volgend concert: binnen 2 maanden. Weer een heel andere artiest, die ik ook al enkele jaren geleden in de Botanique aan het werk heb gezien. M'n kleinste kat, Leah, is wel verzot op haar werk, dus mogelijk pak ik haar mee 😁