22 maart

Vandaag niets bijzonders op het programma behalve het gebruikelijke huishoudelijke gedoe tijdens weekends (afwassen, strijken, koken, kleine boodschappen, allemaal niet noodzakelijk in die volgorde).

Gisteren kwam dan ineens het idee bij me op om misschien gewoon eens naar het werk te gaan om daar tegen 8 uur de wissel van de wacht bij te wonen, wat wellicht gepaard zou gaan met een kleine plechtigheid aangezien de 2 bommen in Zaventem 10 jaar geleden ook net rond dat uur afgingen.
Was gewoon een ingeving van het moment, wellicht grotendeels getriggerd door de VRT-documentaire die eerder deze week te zien was en waarin ook een collega aan het woord kwam die in Maalbeek is gaan helpen.

Dus niet zo veel geslapen, want na een film in Cinematek die pas om 21u30 geprogrammeerd stond alweer opstaan ongeveer op het uur van een weekdag, wassen, koffietje binnen slurpen en rustig op weg naar het werk, waar ik iets voor 8'en aankwam.

In 2016 was ik op kantoor aanwezig en herinner me het alarm van de noodcentrale nog, dat gewag maakte van een "explosion" op de Nationale Luchthaven van Zaventem; vermoedelijk was dat de standaardterm i.p.v. "attentat". De ex-collega, Patrick Vh die het volgens mij afriep is intussen al ettelijke jaren met pensioen.
De rest van de dag loop je dan grotendeels doelloos rond, want in de gegeven omstandigheden kun je je als pennenlikker toch amper of niet nuttig maken. En je hoopt dat er een manier gaat zijn om die avond met het openbaar vervoer toch thuis te raken. Wat ook gelukt was, mogelijk met de hulp van een collega die me met de auto tot aan het station van Vilvoorde bracht (weet ik niet goed meer).

Vandaag dan was toevallig dezelfde compagnie van wacht als 10 jaar geleden, dus er zaten ongetwijfeld verschillende collega's bij die toen ter hulp zijn geschoten. 
Ik heb me wat verdekt opgesteld bij het opgaan van de wacht. Normaal is daar alleen de opgaande wacht aanwezig, maar vandaag bleef de afgaande tot na afloop van de korte "ceremonie", die bestond uit een relatief korte speech van 2 officieren (1 N en 1 F). Achteraf nog een babbeltje geslagen met een paar van hen, waarna ik naar m'n bureau terugkeerde om nog even te werken en vervolgens te vertrekken.
Een klein gebaar; was daar als enige administratieve medewerker aanwezig maar het was gewoon m'n bedoeling om er als personeelslid van onze dienst te zijn, los van m'n functie. Had niet de indruk dat iemand m'n aanwezigheid misplaatst vond, integendeel en voor mezelf lijkt het een geschikte manier geweest te zijn om met de deze week weer levendig gemaakte herinnering om te gaan; mijn kleine herdenkings- en verwerkingsmoment bij wijze van spreken.