Complimentjes en 'vertrouwenspersoon' (wat ergens ook een compliment is)

Het begon donderdag toen een vrouwelijke collega voor wie ik wel een boontje had me een compliment gaf met het parfum dat ik die dag had gebruikt. Dat deed dus wel plezier.
Het ging om een parfum die ik vorig jaar had gekocht en die ik daarvoor getest had en wel goed vond ruiken, maar als ik hem dan op mezelf gebruikte er eigenlijk zelf weinig van merkte.
Dus donderdag dan maar eens besloten om net een of twee "spritsen" meer te gebruiken en blijkbaar had dat een gunstig resultaat.
Het ging om een parfum van m'n favoriete Spaanse huismerk: Loewe 7 Cobalt, 

En de dag erop, vrijdag dus, vlogen de complimenten me eveneens om de oren. Maar niet voor m'n parfum.
Zoals trouwe lezers weten, ben ik onlangs naar de oogarts gegaan en daaruit volgde logischerwijs wat later een bezoek aan een optieker, want m'n zich was weer wat achteruit gegaan. Twee brillenzaken eigenlijk, want eerst bezocht ik er eentje in de Dansaertstraat, waar er verschillende zijn. Uit nieuwsgierigheid was ik er eens binnen gegaan, verwachtend dat er ook wel wat bijzonder uitziende modellen zouden staan, maar dat viel eigenlijk nog best mee (of tegen, afhankelijk van hoe je het bekijkt) en de prijs was evenmin buitenissig. Kreeg er een offerte mee voor een model dat me wel aansprak. Bovendien bleek na wat research on line dat het om een Belgisch merk ging, dus dat was wel een pluspunt.
Daarna ging het naar een zaak vlak bij m'n appartement, in Molenbeek dus, waar ik ook op m'n gemak wat modellen mocht uitkiezen.

Na enkele dagen wikken en wegen besloot ik uiteindelijk naar de brillenwinkel om de hoek te gaan, mede om zo de lokale handelaren en economie wat te steunen; de mensen daar waren, net als in de andere overigens, heel vriendelijk. En m'n bril was woensdagavond klaar, zodat ik er donderdag na het werk om kon gaan. Had ook een of twee dagen later kunnen gaan, maar aangezien ik zaterdag een relatief lange autorit voor de boeg had, leek het me beter hem al donderdag te gaan halen, zodat ik zaterdag al wat meer gewoon was aan de nieuwe glazen, iets wat vaak toch een of twee dagen duurt.

De uiteindelijke keuze viel op een duidelijk andere stijl qua montuur en in plaats van ronde glazen zijn het nu meer rechthoekige. Maar blijkbaar valt hij bij heel wat mensen, collega's in de smaak, zelfs tot in de loop van deze week bleven de complimenten binnenstromen. Heb het me ook nog niet beklaagd, al knelt die wel een beetje. Volgens sommigen zie ik er nu strenger, serieuzer uit, een andere collega vermoedt (me meer dan half uitlachend) dat ik nu plots wel eens succes bij de vrouwen zou kunnen hebben. Hmmm, geloof er niet zoveel van, al waren het wel hoofdzakelijk vrouwen die de verandering gemerkt hebben. 

M'n vorige bril vind ik nog steeds leuk qua design en hou is dus als reservebril mocht de nieuwe stuk zijn of zoek raken.

Op naar het tweede deel van dit stuk dan.

Een tiental dagen geleden is een van hoogste leidinggevenden op m'n werk met niet zo'n zachte dwang naar de uitgang begeleid (al vernam ik vandaag dat dit mogelijk niet zo definitief zou zijn, want hij heeft nog een joker uit z'n mouw geschud). Hij heeft maar 3,5 jaar bij ons gewerkt maar zich in die periode wel bij veel van zijn directieleden onmogelijk gemaakt.
Vorig week donderdag is hij dan toch nog enkele uren opgedaagd om privébestanden die op zijn werkcomputer stonden te kopiëren naar een harde schijf. Twee uur heeft dat geduurd en aangezien er die dag niemand van de directie aanwezig was, nam ik maar de taak op me om samen met enkele collega's van de IT hem te surveilleren, om ons ervan te vergewissen dat hij niets ongepasts deed. 

Tijdens die twee uur waren er niet alleen enkele stiltes, maar hebben we toch ook wat met elkaar gepraat, dat op een rustige toon, zonder dat er echt spanning in de lucht hing. Toen liet hij me weten dat hij zijn spullen (pc, dienst-gsm en badge) maandag zou komen afgeven en specifiek aan mij zou overhandigen.
Maandag is hij uiteindelijk niet opgedaagd en bij mijn weten de rest van de week evenmin...

Een dag later passeerde dan een andere collega die na een lange operationele loopbaan als officier met pensioen mocht. Als (hoger) kaderlid bij ons werken, is haast nooit een eenvoudige job geweest en ook hij heeft enkele moeilijke jaren gekend als departementshoofd, maar leek er de laatste jaren van zijn carrière toch vrede mee te hebben gevonden om meer in de luwte te kunnen werken als expert en op die manier een steunpilaar te worden voor het departement waar hij uiteindelijk belandde.
Door de jaren heen hadden we een grote wederzijdse waardering voor elkaar gekregen en de dagen ervoor hadden we al geleidelijk afscheid van elkaar genomen.
Op zijn laatste dag, toevallig een vrijdag kwam hij dan (na weliswaar te zijn doorverwezen door HR) naar mij om me de sleutels af te geven die hij nog jarenlang had gehad als leidinggevende officier en waarmee hij haast overal binnen kon. Waarna we dan maar definitief afscheid namen :) en hij van een welverdiend rust kon gaan beginnen genieten (nog niet officieel met pensioen, dat wilde hij niet horen; beetje ijdelheid toch 😉).

Toch 2x een opbeurende blijk van vertrouwen.