Inclusief mezelf verrast

Ook al donderdag (zie vorig bericht) stond er op het werk nog maar eens een hoogmis op het programma: de voorstelling aan het middenkader van het wettelijk verplichte Meerjarenbeleidsplan.
Aan de top was het al eens voorgesteld en ze hadden er ook zelf aan meegewerkt, dus ze kenden het sowieso al relatief goed.
Nu was het de beurt aan het middenkader en later zal het basiskader volgen.

Zoals ik boven schreef was het een vrucht van lang nadenken en samenzitten van de top van onze instelling, samen met nog een consultant en een rechtstreekse collega die ongetwijfeld kwaliteiten heeft die ik niet bezit maar daarnaast ook gewoon graag zelf op de voorgrond treedt.
Uitzondering op heel dat gezelschap was onze administratief hoogst geplaatste die sinds bijna 3 jaar in dienst is en met wie het al bijna van in het begin niet boterde (t.o.v. de meeste anderen in topposities). Het is dan ook wel een vreemde vogel...

Middenkader, daar hoor ik ook bij en dus was het normaal dat ik de presentatie ook ging bijwonen. Bij aanvang zag ik de persoon waarvan hierboven sprake niet, maar dat verraste me niet; het is een publiek geheim dat hij en zijn medeleidinggevenden niet door dezelfde deur kunnen.

Echter, tijdens de pauze zag ik dan dat hij wel degelijk aanwezig was, wat me toch verbaasde en bij het hervatten bleek hij enkele rijen achter mij te zitten.
Nadat elk departementshoofd zijn deel van de presentatie had gedaan, was het tijd voor een vragenrondje. Uiteindelijk bleken er maar 2 personen een vraag te hebben...

Totdat ik ook maar m'n vinger opstak, me al de hele tijd afvragend of dat wel een goed idee was. Eigenlijk verwachtte ik dat iemand anders hem zou stellen, maar toen het er alle schijn van had dat niemand nog aan het woord wilde komen, waagde ik toch maar m'n kans
M'n vraag ging dan ook over het ontbrekende directielid; 't is te zeggen, ontbrekend op de eerste rij te midden van zijn andere collega-directieleden, want hij zat dus wel in de zaal.
Ik vroeg dan maar of hij achter de visie stond die hier de hele ochtend uiteen was gezet. Het antwoord van onze directeur-generaal (en mijn rechtstreekse chef) was erg kort: hij heeft geen visie (meegedeeld).

Blijkbaar heb ik verschillende collega's haast met verstomming geslagen met die vraag, door het over de olifant in de kamer te hebben. Zoals hierboven aangegeven wist ik ook helemaal niet of het wel een goede zet van me was of dat dit me duur te staan zou komen, maar ik vond wel dat de vraag openlijk gesteld mocht/moest worden.
Achteraf zijn er verschillende mensen me komen feliciteren en/of vragen wat me bezielde; dat uitgerekend ik, de bedeesde, onderdanige, kruiperige medewerker van de algemene directie m'n nek durfde uitsteken, had blijkbaar niemand verwacht, ook niet onze directeur-generaal die een fractie van een seconde versteld leek te staan.

En een van de mensen die me achteraf kwamen bedanken was precies de administratieve chef waar mijn vraag over ging; dat begreep ik al helemaal niet...
Daarnaast hadden sommigen blijkbaar gedacht dat dit afgesproken was tussen de directeur-generaal en mezelf, maar dat klopte dus helemaal niet.
Ik vond het gewoon al te kras dat hij niet mee op de eerste rij zat tussen de anderen van zijn graad, ook al had hij er voor de rest gewoon het zwijgen toe gedaan i.p.v. zijn deel toe te lichten.