Sportdocumentaires

Pas nog eens een sportdocumentaire gezien: Heysel 1985.
Kenners zullen merken dat de naam van het stadion in het Frans geschreven is en  het is dan ook een documentaire gemaakt door de RTBF, maar wel met medewerking van de VRT. Er is over dit onderwerp onlangs ook een Nederlandstalige documentaire gemaakt door Jan Verheyen (voor VTM) maar dit is dus een andere.

Als puber in 1985 heb ik het Heizeldrama meegemaakt en enkele van de iconische beelden van toen zijn in het collectieve geheugen gegrift. Er vielen toen in totaal 39 doden (allemaal Juventus-fans; door verplettering en/of verstikking) en zowat 600 gewonden.
In deze documentaire kwamen hoofdzakelijk Franstaligen aan het woord (niet noodzakelijk Belgen), maar uiteraard ook Engelsen en Italianen.

Opvallend voor mij waren:
- de Liverpoolfan die effectief veroordeeld werd als hooligan en schuldige van het drama. Die man was duidelijk gelouterd en leek eigenlijk een relatief fijn persoon te zijn geworden. Zijn bijdrage vormde een meerwaarde in de documentaire, vond ik.
- Johan Mahieu die als rijkswachtkapitein mogelijk de enige geweest is van de ordediensten die ook veroordeeld werd, waarbij hij wellicht de zondebok was voor het falen van tal van anderen.
- haast hallucinant: de mate waarin organisatoren, het stadium (dat haast een ruïne was) en ordediensten onvoorbereid waren op wat zich die avond zou ontvouwen.

Nog een woord van lof voor de leidinggevende van de Duitse zender ZDF, de enige zender die besloot om de alsnog gespeelde wedstrijd niet meer uit te zenden; later op de avond was namelijk al geweten dat er vele doden waren gevallen.

In dezelfde periode vorig jaar, had ik ook nog 2 sportdocumentaires bekeken, maar dat stukje nooit afgewerkt. Dus hier dan maar, 't is er een goede gelegenheid voor.

"De voorbije 10 dagen 2 opvallende sportdocumentaires bekeken.

A) Diego Maradona - Asif Kapadia  (2019)
veel meer sympathie krijg je als kijker niet voor de figuur Maradona maar wel een beter inzicht en mogelijk wat meer begrip voor de mens achter het idool.
de documentaire concentreert op zijn periode bij Napels en de wereldkampioenschappen in Mexico (1986, Argentinië wereldkampioen) en Italië (1990, Argentinië vice-wereldkampioen)

B) This is my moment - Lieven Corhouts (2024)

Deze documentaire gaat over Eritrees wielrenner Biniam Girmay, die een paar jaar geleden doorbrak als toprenner. 2024 was na een of twee moeilijke jaren (o.m. door blessures) een topjaar, waarin hij onder meer de groene trui in de Tour de France won, dus het klassement van beste sprinter.

De documentaire toont beelden uit zijn beginjaren, onder meer bij een intussen blijkbaar ter ziele gegane kleine wielerploeg Nippo Delko One Provence en kijkers wordt ook een blik gegund in zijn intimiteit. Girmay toont zich beloftevol en talentrijk, maar niemand kon toen vermoeden hoe zijn wielercarrière verder zou verlopen en in 2021 verneemt hij (en de kijker samen met hem) dat zijn wielerteam ermee stopt. Gelukkig kan hij terecht in een ander (relatief klein) team: Intermarché Wanty Gobert, dat wel een World Tourlicentie heeft en dus met de absolute top mag meerijden.

Vanaf 2022 begint hij echt bekend te worden en niet alleen maar een zwart curiosum, dit meer bepaald door zijn overwinning in een van de semi-klassiekers: Gent-Wevelgem.

De documentaire is mede interessant omdat de documentairemaker hem al volgt sinds hij jong is en nog lang geen (grote) ster met wereldfaam. Beide kunnen daardoor goed met elkaar overweg en er heerst een soort van hechte band tussen hen.
Ergens is er heel kort een Brussels straatje te zien, dat ik herkende en waar hij doorwandelde naar een mij onbekende bestemming.