Ik protesteer

 

... en dat ten stelligste want voel me aangesproken en wel tegen deze kop op de voorpagina van de krant vorige week.
Vooral de stellige gevolgtrekking ("dus") stoort me uitermate.
Alsof je per definitie gelukkiger zou zijn indien je extrovert bent...

Uiteraard ben je als introvert best wel vaak gefrustreerd over die eigenschap en de gevolgen die hij soms heeft op sociaal en ander vlak. Dat dit automatisch betekent dat je ongelukkig(er) bent met het leven dat je leidt, is mij toch minstens een stap te ver.

In het (voor een krant lange) artikel wordt ook geschermd met een aantal wetenschappelijke artikels, maar vermoedelijk vind je er net zo goed die deze conclusie ondergraven. Het is helemaal opgehangen aan de ervaring van 1 persoon (Olga Khazan, die zich dan verder in de materie heeft verdiept en, verwonderlijk genoeg, inderdaad haar evolutie naar een minder introvert persoon als erg positief ervaarde), wetenschappelijk toch erg bedenkelijk om daar algemene conclusies uit te trekken.

Enfin, ik ben een volstrekte leek, maar ondanks dat ene krantenartikel, waarin naar een resem wetenschappelijke werken wordt verwezen, geloof ik toch niet echt in.
Ligt de gevolgtrekking niet voor een stuk aan de positievere kijk die onze maatschappij heeft extrovert zijn?