Doornik revisited

Deze week verlof en nadat de motor een klein onderhoud had gehad, leek het me geen slecht idee om er eens een echt "toeristische" rit mee te doen. Bij het onderhoud werden ook de achteruitkijkspiegels weer vastgezet, want die klapten sinds minstens een jaar vaak dicht omdat ze loszaten. Kon ze wel weer vaster zetten, maar dan zag was het zich naar achter toch wel veel beperkter. Dus leuk was dat niet. VRA Motors regelde dit, wat de rit van gisteren des te leuker maakte, want een zorg minder.

Bedoeling was om langs secundaire en plattelandswegen helemaal naar Doornik te rijden. Toen ik er een maand geleden met de trein heen ging, was ik namelijk gecharmeerd geraakt door de landschappen die vooral vanaf Ath vanuit de trein te zien waren. Op zich niets spectaculairs, gewoon velden, weiden e.d. maar een groot verschil toch met Brussel. 
Het idee om de streek eens met de (elektrische) fiets te verkennen, wat me nog steeds aantrekkelijk lijkt, is intussen voor minstens een paar maanden opgeborgen, want die aankoop zal ten vroegste voor het (vroege) voorjaar van volgend jaar zijn. Heb intussen andere en hoge kosten, dus kan wat uitstel geen kwaad. Bovendien is de zomer intussen praktisch voorbij en ook al kan het in de herfst nog steeds erg fraai fietsweer zijn, toch zal het er dit jaar vermoedelijk niet meer van komen.
Maar in het Doornikse heb ik wel talrijke fietsers gezien dus blijkbaar is ze wat dat betreft toch relatief populair.

Had nog wel tijd tot en met maandag maar verkoos vrijdag omdat het mogelijk de laatste relatief rustige dag op de weg zou worden: het weekend zou in het verkeer in het teken staan van de terugkeer uit vakantie en maandag begint het nieuwe schooljaar in het Franstalige landsgedeelte. En inderdaad, op de baan was het nog relatief rustig. Enige keer met file was voorspelbaar genoeg op de terugweg, vlak voor en op de Brusselse Ring. Met de motor wat minder last van gehad als met een auto maar toch...

's Morgens rond half tien vertrokken (terwijl al op voor 7u...) en via Schepdaal, Pede, Elingen (niet Edingen 😉), Vollezele pijlen gepasseerd naar plekken als Kokejane, Brugge (niet het Brugge) enz. om dan via Lessines en Ath uiteindelijk aan te komen in Leuze-en-Hainaut.
Da's inderdaad nog niet Doornik maar daar was een tussenstop ingepland bij het museum dat de Mahy-collectie herbergt: Mahymobiles.
Dat is een erg heterogene verzameling van vele tientallen auto's, gaande vanaf haast het begin van dit voertuig tot grosso modo de jaren '80 van de vorige eeuw, met toch vooral de nadruk op modellen van voor WOII. 

Er staan veel erg stoffige en bij momenten haast weggerotte auto's (een hele hal met compleet bestofte, kapotte en te restaureren modellen allerhande) en de presentatie is nogal oubollig, maar het was wel leuk er eens rond te wandelen. Het interessantst was, naast de infobordjes bij vele auto's, uiteindelijk misschien nog het winkeltje met tal van boeken, prenten en automodelletjes.
Na zowat anderhalf uur weer op weg om het laatste gedeelte richting Doornik af te leggen, nu bijna uitsluitend op binnenwegen; was echt wel fijn zo een hele tijd in het groen rustig rond te rijden. Zijn ook wegen die met La Piccola ook uitstekend te "berijden" zijn al is m'n rijstijl voelbaar houterig, minder vloeiend, wellicht door een gebrek aan oefening.

En zo ging het naar Mont-Saint-Aubert, waar het oorspronkelijk de bedoeling was even een stop in te lassen, maar uiteindelijk reed ik maar gewoon door en kwam via Kain aan het station van Doornik aan.
Daar hield ik nogmaals halt, ditmaal om bij Pâtisserie Quenoy, een plaatselijk instituut dixit P-RT, binnen te gaan, ten eerste om daar een paar gebakjes ter plaatse te eten en ten tweede om er een doosje "Ballons noirs de Tournai" te kopen, een plaatselijke specialiteit.

Het méringuegebakje en de émilia deden me deugd, ook het kader was aangenaam om even in te verpozen alvorens weer terug te rijden.

De terugrit verliep jammer genoeg langs de autosnelweg, want ik wilde niet te laat aankomen om Leah en Henriette niet te lang alleen te laten en weer terug langs gelijkaardige wegen zou ten minste 3 à 4 uur geduurd hebben.
Uiteindelijk kwam ik iets na 17u aan in Brussel.

Maar de heenrit was echt leuk rijden, vaak over plattelandswegen, met soms ook minder fijne stukken steenweg ertussen maar die boden dan soms wel de gelegenheid om eens tot in 4de versnelling te schakelen i.p.v. constant in 2de of 3de te rijden. Een dergelijke rit met de motor was al lang geleden en het deed me wel goed op het gemak zo'n wegen te ontdekken. Misschien moet ik de paar foutjes (dus ook stukken steenweg) er in de mate van het mogelijke nog wel uit filteren voor een eventuele tweede maal zonder bezoek aan de Mahy-collectie, maar misschien dan wel weer aan het centrum van Doornik, dat ik nog niet helemaal ken.