Avondactiviteit

Woensdagnamiddag bij aankomst in het appartementencomplex waar ik woon, waren er op verschillende deuren kleine affiches geplakt om aan de bewoners te laten weten dat er die avond in de gemeenschappelijke tuin vanaf 21u30 een documentaire zou worden getoond en dat wie wilde welkom was om die bij te wonen. Het initiatief ging uit van het kinderdagverblijf dat op het gelijkvloers gevestigd is en de antenne aan de overkant van de straat waar moeders en hun kinderen terecht kunnen om de tijd wat te verdrijven en, naar ik vermoed, wat hulp en raad.

Aanvankelijk wist ik niet goed of ik op de uitnodiging zou ingaan. Toen men alles begon voor te bereiden en het scherm ook ophing, werd duidelijk dat de film praktisch onder mijn terras zou worden getoond. Vlak voor het begon dan toch maar beslist om naar beneden te gaan om daar discreet mee te kijken. De opkomst voldeed blijkbaar min of meer aan de verwachtingen want er waren amper of geen zitplaatsen meer over. De meeste op het gazon aanwezige toeschouwers waren toch vrouwen (en kinderen) van vermoedelijk Noord-Afrikaanse oorsprong.
Enkele van de organisatoren hadden me wel in het oog gekregen en dwongen me uiteindelijk toch maar op een stoel te gaan zitten i.p.v. achteraan recht te blijven staan.

De getoonde documentaire heet "Volcan" en wed gemaakt door Stéphanne Prijot. Hij bestaat voor zover ik het begreep eigenlijk uit 2 delen:
a) hoe de Chileense maatschappij en machistische mentaliteit, het patriarchaat vrouwen nog steeds min of meer verplichten om kinderen te krijgen (abortus verboden als ik het me goed herinner) en hen de (volledige) controle over hun lichaam ontzeggen,
b) hoe de kinderwens al dan niet te verzoenen is met de steeds erger wordende milieuvervuiling en klimaatverstoring op aarde.
Mensen die veel verstandiger zijn dan ik kunnen hierover vermoedelijk essays of zelfs boeken schrijven, maar deze thema's zijn vaak wel op een of andere manier met elkaar verbonden.

Hij duurde een klein uur en zet toch aan het denken over een aantal fenomenen; vermoedelijk richt hij zich ook niet louter tot vrouwen maar kan hij net zo goed mannen aanzetten tot wat nadenken (er kwamen overigens ook wat mannen aan het woord).
Daarna was het de bedoeling dat er wat van gedachten zou worden gewisseld maar dat was geen groot succes. En kort daarna begon het ook nog lichtjes te druppelen, waarna iedereen zich ofwel uit de voeten maakte of meehielp met alles opruimen. Toen dat voorbij was, ben ik gewoon rustig teruggekeerd naar m'n appartement, waar ik hoogstens 5 minuten later alweer aankwam. Erg praktisch!

Ben de initiatiefnemers gisteren toch gaan bedanken en feliciteren; blijkbaar deden ze dit al vaker maar werd nu beslist het in "onze" binnentuin te doen. Eerdere voorstelling vonden plaats op het pleintje hier vlakbij maar de organisatoren achtten het gezien de recente Molenbeekse actualiteit toch beter om het ditmaal elders te doen. Gelukkig werd het dus "onze" binnentuin; wel geen flauw idee of er nog veel andere bewoners beneden zaten mee te kijken of eerder vanaf hun terras (het was al donker en buiten m'n rechtstreekse buren weet niet niet hoe de anderen eruit zien).
Ze waardeerden het precies toch een positieve reactie gekregen te hebben van een van de bewoners..