Rhinocéros - Eugène Ionesco (1959)

Blijkbaar volgt een van m'n collega's al enkele jaren toneellessen, want onlangs kreeg ik samen met nog enkele anderen een uitnodiging om een voorstelling van haar klas bij te wonen. Dit jaar zouden ze het absurde stuk "Rhinocéros" spelen van de Roemeens-Franse auteur Eugène Ionesco.

Had dat nog nooit gezien (mogelijk wel al eens ooit gelezen, zo niet was het zijn andere bekende theaterwerk, "La cantatrice chauve" maar ik herinner me er zo goed als niets meer van, tenzij dat de dialogen soms gewoon nergens op lijken te slaan), dus dat leek me wel wat. 
Ze speelden het stuk 2 avonden na elkaar; we spraken af om er op zaterdagavond naartoe te gaan.

Zodoende spraken Giovanni (zelf kunstenaar en niet alleen in zijn dromen) en ik af in de Brasserie de l'Union in Sint-Gillis. Hij woont in die gemeente en de zaal bevond zich daar ook, niet ver van de plek van afspraak, waar we eerst nog iets gingen drinken. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is die plek niet noodzakelijk een verzamelpunt voor fans van voetbalclub Union, al hangen er binnen toch wat parafernalia. En ook een emailplaat van Moto Guzzi.

Enfin, na wat gebabbeld te hebben, trokken we naar de plaats van het gebeuren, waar we nog wat andere collega's/kennissen troffen en iets na 19u binnen mochten. Geen idee hoeveel plaatsen er in totaal waren (60?), maar het was een nogal intiem gebeuren.
Niet erg. Het stuk bleek uiteindelijk minder incoherent dan aanvankelijk gevreesd (dacht dat de dialogen echt geen enkele steek zouden houden) en het spel van de amateuracteurs viel wat mij betreft over het algemeen heel goed mee. Haast iedereen speelde verschillende personages en omgekeerd werd eenzelfde personage doorheen heel het stuk door verschillende mensen gespeeld; dat was iets waar je in het begin wat aan moet wennen.
En dus Nicoletta nam 3 rollen voor haar rekening, wat voor de spelers blijkbaar geen sinecure was omdat de dialogen in dit stuk niet bepaald evident zijn.
Uiteindelijk duurde het toch wel goed anderhalf uur, zodat we eigenlijk na afloop geen tijd meer hadden om wat tijd door te brengen in de privéloge van onze collega of nog iets te gaan drinken en netwerken in de lobby, want om 21 uur werden we in een lokale trattoria verwacht; we hadden 's avonds namelijk nog niets gegeten.

Giovanni had me er een tijdje geleden op gewezen en was vrij tevreden over hun pizza's; aangezien hij afkomstig is uit Sardinië vertrouwde ik wel op z'n oordeel. Wel grappig (voor mij) was zijn teleurgestelde reactie toen ik hem vertelde dat ik af en toe wel eens een pizza van Dr Oetker at.
Toen we daar aankwamen was ik aangenaam verrast door de zowel de kleinschaligheid van de eetgelegenheid als de weinige klanten die er waren. In de loop van ons bezoek werd duidelijk waarom: eigenlijk verdienen ze hun geld met dealen en afrekeningen in het milieu... euh neen, veel van hun klanten komen hun pizza's/eten afhalen i.p.v. ter plaatse te consumeren.
Je kunt er ook wijn en wat andere Italiaanse producten kopen, maar blijkbaar hebben ze ook een winkel waar het assortiment vermoedelijk toch wat groter is. Overigens hing ook daar -naast andere- een emailplaatje van Moto Guzzi 😊
Enfin, we hebben daar nog een fijn gesprek gehad (o.m. David Lynch) en goed gegeten (hij een diavolo, ik ging maar voor een 4 stagione en vervolgens dessert (gefrituurde cremini voor mij; geen idee wat het was maar het smiekte)), waarna we weer richting voorplein van Sint-Gillis wandelden en vervolgens weer ieder zijn weg naar 'huis'.
En de pizza was wel lekker(der dan die van Dr Oetker).

Heb zo een leuke avond gehad; eens iets anders dan weer alleen voor tv of de computer
Frustratie: ook nu weer zijn er enkele gemaakte foto's zomaar verdwenen, alsof ze nooit gemaakt zijn. In alle geval heeft m'n gsm ze niet bijgehouden/geregistreerd. Geen idee hoe dat komt, maar het wordt intussen wel storend (idem reis naar Helsinki of evenement met Citroën DS'en in het Jubelpark).