Trans Plantations - Satanique Samba Trio (Ancienne Belgique)

Vorige week nog eens naar een concert in de Ancienne Belgique geweest, 2 zelfs met het "voorprogramma" erbij. 

Het ticket werd al tal van maanden eerder gekocht, nadat een wervend tekstje van de AB over de Braziliaanse groep te hebben gelezen en zoals wel vaker, liet ik me op die manier verleiden. Want van Satanique Samba Trio had ik nog nooit gehoord.
Hun muziek heeft ook heel weinig met samba te maken en de leden zijn in totaal met 5. Braziliaanse humor, vermoed ik.

De concerten waren geprogrammeerd in de kleinere zaal boven. Uitverkocht leek het niet, want aanvankelijk waren er maar relatief weinig aanwezigen, maar na verloop van tijd vulde de zaal zich toch wat meer. Voor het eerste deel had ik een goed zicht op het podium. Voor het tweede kwam er iemand vlak voor m'n neus postvatten; dat hij de klere moge krijgen!
Het eerste deel (weet niet of het "voorprogramma" mag worden genoemd) was een Belgische duo (Nathan Daems en Falk Schrauwen), Trans Plantations. Ze speelden 4 of 5 stukken, maar deze konden me niet alle bekoren. Vermoedelijk stelden ze nummers voor uit hun laatste album, dat uitkwam op het Belgische (Brusselse?) label Rebel Up! Records. Dat kunt u hier kopen en er staat ook wat meer informatie over het project.

Ze speelden een half uur of hooguit 3 kwartier, waarna ze plaats ruimden voor het hoofdprogramma: Satanique Samba Trio, die voor hetzelfde label opnames heeft uitgebracht. Deze groep van 5 muzikanten bestaat al lang (20 jaar of meer) en zijn wel al goed op elkaar ingespeeld. Is ook wel nodig voor het soort muziek dat ze brengen.

Ik herken er geen Braziliaanse muziek in zoals de meesten zich die inbeelden (inclusief mezelf). Het neigt eerder naar Captain Beefheart of iets gelijkaardigs (wat dat dan ook moge zijn...). Allemaal veelal korte, erg nerveuze nummers, met vele veranderingen van ritme. Er werd ook nog een pauze in de set verwerkt, waarin 4 van de 5 muzikanten het podium verlieten (voor een verkleedbeurt bleek later, want ze kwamen in rood gekleurde "pijen" terug); bleef dus enkel de gitarist over, The Brazilian Nosferatu zoals zijn bijnaam schijnt te zijn.
Diegene die het woord voerde tussen de instrumentale nummers door was de bassist, Munha da 7.

Na het concert toch maar beslist om enkele van hun werken te kopen, zodat ik uiteindelijk met 2 mini-LP's en een CD terugkeerde. Vlak voor het verlaten van de zaal zag ik dat ze hun instrumenten aan het bijeenzoeken waren en dan maar m'n moed bijeen geraapt en aan Munha da 7 gevraagd of hij een van de mini-LP's wilde tekenen, wat hij blijkbaar met plezier deed. Zozeer zelfs dat hij op de 2de ook nog een handtekening met opdracht zette.

Daarna ging het voor mij recht terug naar Molenbeek, waardoor ik de afterparty miste die blijkbaar vlakbij gepland was. Alsof het iets zou veranderd hebben indien ik dat geweten zou hebben.