Een mooie dag

...was het half december, in gezelschap van mijn zus en haar man, onze jongste zoon en toch ook KP, zijn mama. We waren uitgenodigd bij mijn zus die een nieuw stulpje had gekocht in Spa en daarvoor een soort van housewarming deed amper enkele dagen na hun verhuis, waarbij we dienden te laveren tussen nog niet uitgepakte dozen, meubilair dat de overgang niet had overleefd, woeste katten en een vinger die vermoedelijk een van de bouwvakkers daar verloren was...

Afspraak was iets na het middaguur bij hen thuis en voor mij betekende dat dus tijdig vertrekken, want normaal gezien duurt de rit toch makkelijk anderhalf uur. Maar ditmaal had ik zin om vanaf grosso modo Namen de autosnelweg te verlaten en rustig over binnenwegen naar daar te rijden. Dat is ook probleemloos gelukt, op een hele tijd aanschuiven in Aywaille na. Blijkbaar ligt langs dat dorp de Ardeense variant op de A12 in de zin dat er daar de ene grote winkel naast de andere ligt, langs beide zijden van de straat met dus de onvermijdelijke verkeershinder die dat oplevert.

Maar bon, toch tevreden op die manier gereden te zijn. Het meest jammere was wellicht dat ik onderweg, een paar kilometer voor Spa, niet gestopt ben om een foto te maken van de lichtjes ondergesneeuwde bomen waartussen ik op dat moment reed.

In Spa aangekomen snel vlakbij kunnen parkeren en de reeds aanwezigen (was de laatste ter plekke) gegroet. Ging opnieuw wat stroef met KP, iets minder met zus en schoonbroer en evenmin met S. Na wat bijpraten vertrokken we dan naar een restaurant in de stad; er was gekozen voor een steakhouse en dat bleek een heel goed idee.
Mijn keuze viel op een Argentijnse steak, met daarnaast nog wat bijgerechten en jus.
Er waren maar weinig andere gasten in het restaurant en de sfeer was gemoedelijk, helemaal geen olijke drukte (gezien het seizoen); fijn zo, want op die manier konden we elkaar ook gewoon verstaan zonder constant te moeten roepen en werden we relatief snel bediend 😀
Na het eten raakten we bovendien nog aan de praat met de uitbaatster en dat was al bij al nog een leuke babbel.

Maar dus na een paar uur buffelen vertrokken we schuifelend over de gladde Spa'se voetpaden richting de woonst van m'n zus, waar we dan na nog een poosje afscheid namen, ook van de 2 katten die er nog wat onwennig rondliepen.
KP en Jules heb ik dan nog naar Turnhout gebracht (de sneeuw was intussen ook al beginnen smelten dus die was van erg korte duur) en vervolgens reed ik terug naar Brussel. Moe maar wel tevreden over hoe de dag verlopen was, ook minder ongemakkelijk dan aanvankelijk gevreesd.