Mo' better blues

Een van de films van Spike Lee die ik nog niet gezien had en dus wilde ik vrijdag van de gelegenheid profiteren dat hij geprogrammeerd was in Cinematek. 

Afgaand op een tip van vaste bezoeker B.R. had ik vooraf geen ticket gekocht, want er zou hoogstwaarschijnlijk toch meer dan plaats genoeg zijn. Bovendien was het vrijdagavond, om 18 uur, niet meteen een moment waarop je verwacht dat er een toeloop zou zijn.
Dat was echter niet gerekend op het feit dat deze film vertoond zou worden in de zaal Plateau, die veel kleiner blijkt te zijn dan de zaal Ledoux; dus dat is wel iets om voortaan aan te denken.

En dus toen ik er aankwam, bleek de film al uitverkocht... Ik was blijkbaar niet de enige, want terwijl ik dan maar besloot om te wachten tot vlak voor de film om te zien of er toch nog een plaatsje zou vrijkomen van iemand die uiteindelijk niet zou opdagen, kwamen er nog ettelijke andere gegadigden die nog geen ticket hadden. Mijn geluk was hoogstwaarschijnlijk dat ik alleen was en dat dus 1 zitje volstond voor mij i.p.v. 2 of meer.

Er bleken er dus nog zeker 2 over te zijn en dus kocht ik er snel een van, ook al zou ik dan hoogstwaarschijnlijk op de eerste rij zitten.

De film zelf dan.
Die dateert van 1990 en kwam uit na zijn spraakmakende maar tegelijk ook erg geslaagde "Do the right thing", die ik bij zijn uitkomen nog in de Brusselse Arenbergbioscoop ben gaan bekijken, min of meer de dag na het einde van het schooljaar in 1989 (5de middelbaar in mijn geval).
Deze vond ik een stuk minder beklijvend, maar dat was wellicht ook niet de bedoeling van de regisseur. Geen idee of het belangrijkste voor Spike Lee was om een ode te maken aan jazzmuziek met een verhaal errond geweven of een film over vriendschap en menselijke relaties met jazz als bindende factor of als 'voorwendsel'. Als ode aan jazz vind ik persoonlijk "Bird" van Clint Eastwood een interessantere film maar "Mo' better blues" blijft niettemin een aangename film om naar te kijken, zelfs vanop de eerste rij, al had ik het soms moeilijk om m'n gedachten er helemaal bij te houden, dat om verschillende redenen.

Van de acteurs laat Denzel Washington als het hoofdpersonage de grootste indruk na.
Spike Lee speelt opnieuw een (bij)rol als (lichtjes) irritant personage dat steeds het laatste woord moet hebben (zie ook "Do the right thing") maar daarom er niet per se altijd naast zit.

Meek Gilliam leidt een quintet maar waarbinnen er spanningen zijn; de bandleider heeft naast zijn muziek nog kopzorgen wegens enkele vrouwen in zijn leven en de manager van zijn groep. Uiteindelijk komt het voor de verschillende protagonisten uiteindelijk toch redelijk goed.

Persoonlijk had ik toch liever wat meer aandacht gehad ofwel voor het innerlijk gevecht dat de hoofdfiguur moet voeren voor zijn liefdes of vriendschappen ofwel voor het creatieve proces bij het creëren van muziek, wat nochtans ruim aan bod komt. Misschien komt het wel door het happy end?