Vis (Asturias 5)

Na de verbindingsrit en het bezoek aan het museum, aankomst in de loop van de namiddag in Vis, waar het na installatie in het vakantiehuisje tijd was om wat te rusten. Het huisje (slaapplaats voor 4 maar eigenlijk qua beschikbare plaats eerder geschikt voor 2 personen, zeker als het slecht weer is) was voorzien van alle nodige comfort, zeker voor een kort verblijf van amper 2 dagen/3 nachten. De eigenaars, zij wellicht Spaans, hij Brit, wonen er vlak naast, in het gezelschap van verschillende sympathieke huis- of hoevedieren: kippen, een hond en zeker 2 katten.

Vooraf hadden ze me 2 wandelroutes bezorgd in de onmiddellijke nabijheid van het huis, maar ik twijfelde of ik niet eerder de Ruta del Cares zou doen i.p.v. deze twee. Maar dat betekende dat ik eerst een eind met de auto moest rijden naar het beginpunt van deze wandeling. En daarvoor ontbrak uiteindelijk toch de motivatie, zodat het uiteindelijk bij de twee toegezonden wandelingen bleef; ze vertrokken gewoon van aan het dorp, dus heel makkelijk en minder stress qua verplaatsingen. De Ruta del Cares is ook veel langer...

Een voor elk van beide dagen: de eerste rond de berg waar Vis tegen gebouwd is en de andere naar de veel lager gelegen vallei en een meertje daar beneden. 
Bij de eerste waren de paadjes in goede staat en mooi te volgen, al was er wel een moment van twijfel, maar het kaartje van de huisbazen bracht uiteindelijk redding. 

Beide dagen was het relatief tot heel goed weer, 's ochtends wat mistig, en 's nachts regende het; dus dat kon niet veel beter.

De laatste avond was nog een goede gelegenheid voor een maaltijd in een plaatselijk restaurant vlakbij, waar ook de mensen uit de omgeving komen eten, dus zeker geen louter toeristische plek: Bodegón del Dobra.. Daar was het eindelijk tijd voor een van de gekendste schotels uit de regio: de fabada asturiana, weliswaar gekoppeld aan een voor- en nagerecht.

Het viel beter mee dan ik had gevreesd, want dacht dat er grote stukken vet zouden bij zijn, maar op eentje na was dat niet het geval :). Het heeft wellicht ook veel gemeen met de Braziliaanse feijoada, een schotel die ik wel ken.

Na nog wat kopen van zeepjes, gemaakt door de vrouw des huizes en een goede nachtrust gekoppeld aan een ontbijt dat ook door hen was klaargemaakt (mits meerprijs), was het tijd om te vertrekken. Eerst nog wat rondgekuierd in het gehucht zelf en de kapel te hebben bezichtigd en daarna richting kuststadje, maar wel eerst nog met een redelijk lange tussenstop.