Gezamenlijk vertrek

Snif, droef nieuws.

Zoals intussen wel algemeen geweten is, ben ik pas verhuisd. 
Vorig weekend was ik nog druk in m'n huurappartement in de weer om het proper en intrekklaar te maken voor wie na me zou komen. Dat vond ikzelf redelijk goed gelukt, maar de schouwer was minder in z'n nopjes en smeerde me toch een factuur van ettelijke honderden euro's aan voor nog uit te voeren (herstellings)werkjes. Standaardpraktijken, wellicht.

Nu, zaterdag had ik wel wat dorst gekregen van het geschrob en besloot dan maar om na zeker anderhalve maand nog eens naar m'n stamcafé te gaan, Midpoint aan de Vlaamsesteenweg. Gewoon om een verfrissend drankje te consumeren en de beide uitbaters te begroeten.

Daar aangekomen echter vertelden ze me eerst dat het tof was dat ik er die (voor)avond ook was, want het zou namelijk de allerlaatste avond zijn dat hun café open was... 😮

Ze hadden besloten hun café over te maken aan iemand die hen een goed bod had gedaan; binnen enkele weken (begin september?) zou het opnieuw open gaan. Maar dus zonder hen beide.
Wat een verrassing en ook een geluk dat ik uitgerekend die avond besloot om er nog snel een tonic te gaan drinken, want zo hebben we elkaar toch nog kort kunnen spreken en afscheid nemen. Anders had ik gewoon voor een gesloten deur gestaan, zonder te weten wat er aan de hand was of er zijn opgedaagd, verwachtend hen te zien maar door iemand anders verwelkomd te worden, in een café waar mogelijk een heel andere sfeer zou heersen.

Ga het vermoedelijk wel eens bezoeken, maar of het wordt zoals ik het ruim 4 jaar lang gekend heb, durf ik toch betwijfelen. Ze zijn erin geslaagd dit een gezellige plek te houden, die ook een geheimtip bleek, te overleven vlak naast een mastodont als de Walvis, waar binnen- en buitenlandse toeristen graag aanschoven. 
Ik vrees dat er met hen een deeltje van de ziel van de buurt verdwijnt, die ik zelf ook verlaat; dus we vertrekken zo'n beetje gelijktijdig (al zal ik er nog wel regelmatig komen, althans da's m'n voornemen).
Midpoint was meer voor de buurtbewoners, Brusselaars of mensen uit de rand, anderen die na het werk nog iets kwamen drinken en napraten. Zijn bestaan werd niet van de daken geschreeuwd in gidsen of krantenbijlagen. Maar het publiek moet redelijk trouw zijn geweest (net zoals ik, die er eigenlijk niet zo heel vaak kwam, maar wel telkens met plezier).

Een paar dagen later kondigden ze het ook aan via de sociale media (midpointcafé op Instagram bijvoorbeeld). Fatma had ooit al wel eens laten vallen dat ze niet wist of ze nog wel lang zouden blijven, wel nu is het jammer genoeg definief gedaan. Vermoedelijk werd het ook met het vorderen van de jaren minder evident, de vaak late uren voor soms misschien weinig gasten (ik ben er bijna nooit laat in de avond binnen gegaan, en al zeker niet op weekdagen, dus weet niet of het dan goed draaide).

Het ga jullie (heel) goed, Fatma en Cüneyt! 😊
Dank voor de vele aangename momenten, meestal op 1 van m'n 2 vaste plekjes achter het raam, soms eens op het terras ook, als het daar niet te druk naar m'n zin was.
Misschien zien we elkaar nog wel eens.