Sheherazaad - BOZAR

Vorig weekend een nummer op de radio gehoord dat me wel aangenaam trof; dacht qua sonoriteiten dat het mogelijk een Iraans nummer was. De artieste bleek Sheherazaad te heten en zou volgens de presentatrice een kleine week later in BOZAR een concert geven. 

Een snelle blik op de website van BOZAR leerde dat er nog tickets te koop waren en dus op basis van 1 nummer op de radio er maar een gekocht; de prijs viel mee en ik had gisterenavond niets gepland, dus waarom niet.
Vrijdagavond was het enthousiasme al wat geluwd maar niettemin toch naar daar afgezakt.

Het concert bleek in een kleinere zaal in het BOZAR-complex gepland en niet in de statige Henri Le Boeufzaal. Een "naakte" zaal met enkel betonnen zuilen maar zonder verder aankleding of opvallende decoratie; schijnt pas recent te zijn voltooid of gerenoveerd.
Er waren nog niet zoveel aanwezigen en diegenen die er waren, zaten hoofdzakelijk eerder in het midden van de zaal. Besloot dan maar me in een van de voorste rijen te gaan zetten. Aangezien uiteindelijk de zaal verre van uitverkocht bleek had ik geen onmiddellijke buren naast me.

Ze bleek vergezeld te zijn door 3 muzikanten: een drummer en 2 multi-instrumentalisten, waarvan 1 viool en gitaar speelde en de andere bas, gitaar en piano. Blijkbaar had ze onlangs al verschillende concerten afgewerkt in België.
Het concert was leek tegelijk een soort performance, in alle geval was het voor mij toch wat wennen. Ze bewoog gracieus over het podium, had redelijk expressieve gelaatsuitdrukkingen (niet echt grimassen), "zong" niet alleen maar maakte ook andere geluiden.
Wel wat jammer dat er blijkbaar toch een of andere barrière bleef bestaan tussen haar en het publiek; de pogingen van haar kant om rechtstreeks contact te maken, leverden amper resultaat op. Daarnaast kwam ze af en toe met enkele "obligate" opmerkingen over hoe mooi de concertzaal wel niet was en hoe welopgevoed het Belgische publiek dat beleefd wacht met applaus totdat de laatste noot gespeeld is. Echt meeslepend werd het eigenlijk nooit (maar was dat ooit de bedoeling?); de nummers waren daar misschien niet lang genoeg voor en bovendien was er na elk nummer een onderbreking, om wat uitleg te geven over het komende liedje.
Het hele concert was opgehangen aan de sprookjes van 1001 nacht, waarbij elke betrekking had op een ander sprookje.

Tevreden geweest te zijn, wat me de kans bood nog eens een artiest te leren kennen en het was ook gewoon een mooi concert, zonder misschien echt memorabel te zijn geweest. Het was ook een verandering t.o.v. een vrijdagavond voor de buis.
Hieronder een opname die een goed beeld geeft van hoe het er vrijdag aan toe ging.
Overigens zingt ze blijkbaar in verschillende (Indische) talen: Hindi, Urdu, Arabisch.