Droefenis alom

...door de situatie in het Midden-Oosten.

Als inwoner van Europa voel ik wel trots bij en ontroering door het standpunt en de toespraak van de Spaanse premier, Pedro Sánchez. De tot nu toe haast enige Europese politiek toppoliticus die zich zo openlijk en duidelijk uitsprak tegen de Amerikaans-Israëlische aanval.
Alweer Spanje dat in dit continent een pioniersrol speelt en een werkelijk progressief standpunt inneemt (zie ook hun recente migratiebeleid).

Israël van zijn kant mag dan weer ongestraft dreigen om Beirouth en Zuid-Libanon een "Gaza-behandeling" te zullen geven en dat ook nog effectief te doen zonder dat er iets concreet tegen wordt gedaan vanuit bijvoorbeeld Europa. Waarschijnlijk zijn velen hier maar al te blij dat er mogelijk definitief komaf wordt gemaakt met Hezbollah.

Anderzijds hebben diegenen die links bekritiseren omdat het grotendeels zweeg over de repressie door het Iraans regime en de vele duizenden die hoogstwaarschijnlijk (nog maar eens gedood werden) bij het neerslaan van het protest in januari.
Moet eerlijk toegeven dat die kritiek ook wat opgaat voor mezelf. Ik zit nog steeds mentaal vast in de tegenstellingen van tijdens de Koude Oorlog en kan me er gewoon amper toe brengen om (openlijk) een tegenstander van het "vrije Westen" te bekritiseren. En nu nog minder, met de huidige president van de VS en eerste minister van Israël. Terwijl er blijkbaar wel veel Iraniërs zijn die nog liever deze oorlog hebben, mits hij komaf maakt met het ayatollah-regime, dan onder de knoet ervan te blijven voortleven. Hoe wanhopig moet je dan zijn en het zegt veel over dat bestel, waarover zelfs ik besef dat het amper nog legitimiteit heeft bij het Iraanse volk.

Daarnaast hebben we in België dan weer een triest tegenvoorbeeld t.o.v. Sánchez in onder meer onze minister van Asiel en Migratie en Maatschappelijke Integratie. Haar titel zou eigenlijk "van geen asiel en antimigratie" moeten zijn en in maatschappelijke integratie mevr. Van Bossuyt ook geenszins geïnteresseerd, zoals ik vanmorgen nog op de radio kon horen (ze stuurde systematisch haar kat naar overlegmomenten met Les Restos du coeur, die de alarmbel luidden wegens het almaar slinkende aantal maaltijden die ze van supermarkten krijgen).

Deze week legde ze doodleuk een vonnis van het Grondwettelijk Hof naast zich neer, het zoveelste vonnis door wie voor in dit land bevoegd is geweest inzake Asiel en Migratie, maar zij bakt het dus nog een stuk bonter dan haar voorgangers. En gaat er dan bovendien ook nog prat op, zich gesterkt voelend door de regering en bevolking die hierin achter haar zouden staan.