The Rolling Stones - Emotional Rescue

Het was al vele jaren geleden dat ik een album van The Rolling Stones had gekocht maar laatst toch nog maar eens eentje gekocht, namelijk het inmiddels door haast iedereen vergeten "Emotional Rescue", dat in 1980 uitkwam, volgens Wikipedia blijkbaar uitgerekend op mijn verjaardag.

Er staan eigenlijk geen echt goede nummers op de plaat; ze waren toen al over hun artistieke hoogtepunt heen, met nog een laatste echte opflakkering op "Some Girls" de plaat ervoor. En Tattoo You, de opvolger mag er wat mij betreft ook zeker nog altijd zijn, met enkele songs die klassiekers zouden worden ("Start me up", "Waiting for a friend") maar ook enkele andere goede of minstens aanstekelijke nummers.

Maar "Emotional Rescue" dus, een mindere plaat met niettemin 2 hitsingles erop. Een ervan was ook de reden van de aankoop, want "She's so cold" wilde ik al lang eens opnieuw horen; moest al zowat 20 of 30 jaar geleden zijn en het ligt goed in het oor. En het was inderdaad een fijn weerhoren.

Maar het aangenaamste moment was wellicht het nummer ervoor en dat dezelfde titel heeft als de LP: Emotional Rescue.
Beide zijn gewoon guilty pleasures/stiekeme pleziertjes.

Dat nummer had ik nog veel langer niet meer gehoord en was het ook gewoon compleet vergeten... totdat ik de eerste noten ervan hoorde en er ineens weer vanalles te binnen schoot, zoals ook de falsetstem van Mick Jagger in dit nummer, maar ook het fraaie samenspel tussen de geil klinkende bas (Bill Wyman) en droge drums (Charlie Watts) en ook de saxofoon die erin te horen valt (Bobby Keys die weer mocht meespelen na een verbanning van enkele jaren). Duidelijk meesurfen op de discohype in die jaren (maar die spoedig zou eindigen).

Het deed me terugdenken aan wat ik voelde toen ik 15 of 20 jaar geleden plots weer "Give it up" van Marvin Gaye terughoorde; eenzelfde soort herkenning, haast onweerstaanbare groove en ook een disconummer, met een hoge stem gebracht. En daarnaast ook nog wel verdriet en ongeloof over wat hem later overkwam.