Naargeestig
Rechtstreeks getuige zijn van wat ouderdom, eenzaamheid en veel verbittering met een mens doen, maakt niet bepaald vrolijk en vormt geen opbeurend vooruitzicht.
Heb er echt geen zin in. In geen van de drie.
Honey Wilder (en toch ook Kay Parker)
Terloops is het hier al gegaan over Brigitte Lahaie, de (nog in leven zijnde) Franse legende (althans in bepaalde middens toch) die vanaf de tweede helft van de jaren '70 furore maakte in de filmwereld en talloze mannen het hoofd op hol bracht. Enkele jaren geleden ontdekte ik dan al argeloos surfend een Amerikaanse tijdgenote van haar die me haast meteen kon bekoren: Honey Wilder (rechts op de foto). En dit om verschillende redenen. Niet alleen viel ze fysiek in de smaak, onder meer omdat het nog een "natuurlijke" schoonheid was en geen opgevulde bimbo met enkel haar op haar hoofd, maar ook doordat ze ook echt kon acteren en bovendien een leuk accent had (Texaans zoals ik later vernam). De eerste keer dat ik haar aan het werk zag en hoorde was in de film " Private Teacher ", waarin ze een van de vrouwelijke rollen speelt als bekommerde tante van een tienerjongen. Daarin wordt ze kundig bijgestaan door nog een andere actrice die eveneens daadwerkelijk kon acter...
Reacties
Een reactie posten