Een redelijk hectische vakantie is het uiteindelijk geworden, met elke dag wel een uitstap (ook regelmatig helemaal niet toeristisch) of boodschap die gedaan diende te worden of een of meerdere (korte) autorit(ten).
Nu, door de wat plotse wijze waarop alles diende geregeld en de omstandigheden, kon dat misschien ook worden verwacht. L. kon ook niet zomaar zijn agenda omgooien om de hele tijd met mij bezig te zijn en dat hoefde ook niet. Was wel best (mentaal) vermoeiend ook om maar heel weinig momenten voor jezelf te hebben. Haast altijd is er wel iemand in de buurt (of meestal een heleboel mensen) en ergens ben je ook een beetje een attractie.
Merkwaardig rustpunt tijdens deze reis was Papai, de hond van L. 3 jaar geleden had ik hem als puppy leren kennen en toen was hij de hele tijd erg druk en sprong hij voortdurend tegen mensen aan. Dat zat er nog steeds wel in, maar toch merkbaar minder en daardoor was hij aangenamer gezelschap, zodat ik het ook leuker vond tijd voor hem vrij te maken en me er wat mee bezig te houden.
Ook voor het eerst een biechtsessie als toeschouwer en vanop afstand meegemaakt toen L. op een avond daarvoor weg moest en ons meenam. Een 15- à 20-tal mensen waren op de afspraak en de 2 aanwezige priesters namen elk de helft voor hun rekening. Daarna werd de avond wel afgesloten met een vriend van L. die daar ook was en zijn dochter, dat in een lokale eetgelegenheid. De man gaf me als afscheid nog 2 pakjes lokaal geteelde, gemalen lokaal geteelde en verwerkte (bio?)koffie mee die hij helpt verdelen.
Doorgaans liet ik het allemaal maar zijn beloop hebben, min of meer gewillig meerijdend naar waar we moesten zijn. Dat hield naast religieuze verplichtingen voor L. ook tal van trajectjes in naar een nabij gelegen huis om daar vanalles in orde te helpen brengen, er zelfs te logeren, maar gelukkig ook meer toeristische en gastronomische uitstappen, waaronder een boottocht van een hele dag in de Baía de Todos-os-Santos, min of meer eilandhoppend tussen het Ilha de Maré en het Ilha dos Frades, waar een eetpauze werd ingelast.
Op het Ilha dos Frades gingen we eerst door de zee wadend aan land aan wat volgens L. een van de mooiste Braziliaanse stranden zou zijn om daar een 10-uurtje te nuttigen en de meesten van de groep wat in het water gingen ontspannen. L. en ik daarentegen besloten eerst naar het hoogste punt op het eiland te klimmen, waar een kerk met kerkhof staat en die je ook een uitzicht biedt op Salvador en andere plekken in de baai. Om daarna toch ook maar wat in het water te gaan dartelen. Daar vond een ontmoeting plaats waarmee de anderen me voor de rest van de dag plaagden: een jonge vrouw die volop bezig was met selfies vroeg me of ik niet wat foto's van haar wilde maken, wat ik ook maar prompt deed, tot 2x toe zelfs toen we elkaar later nog eens kruisten. De anderen beweerden dat ze wel meer in me zag dan louter een fotograaf, iets waar ik niets van heb gemerkt en ook amper geloofde.
De dag werd afgesloten met een lekke band aan een van de auto's, dit wegens de erbarmelijke staat van sommige stukken straat, maar die werd nog relatief vlot gewisseld.
Eenmaal heb ik wel eens m'n wil opgedrongen aan enkelen van hen en voet bij stuk gehouden toen ik L., M. en E. mee uitnodigde naar een van de betere, zo niet het beste, restaurants van Salvador. Bij M. en L. was er aanvankelijk weinig animo, onder meer wegens een drukke agenda maar uiteindelijk zijn we er (veel te laat) geraakt (gelukkig weinig verkeer onderweg) en op het einde van de avond waren ze gelukkig heel tevreden.
Het was een soort gastronomisch etentje waar zij duidelijk niet aan gewend waren maar waar ze toch van genoten hebben. Lokale schotels of gerechten die een (lichtjes) andere twist kregen in een wat meer intieme, cosy sfeer dan de gebruikelijke plekken waar we heen gingen. Heb van de uitleg die we telkens kregen weinig begrepen, ook omdat ik het verst zat en tegelijk dicht bij de keuken, met daarbovenop de (niet al te luide) muziek. Ondanks onze late komst, hebben we toch alle gangen kunnen eten, maar we waren wel de allerlaatste klanten die er vertrokken, niet zonder eerst nog een lekker digestief (ik toch), inclusief Instagram-moment zoals ze ons lieten weten, te hebben gedronken. Overigens gaf het personeel ons ook nooit de indruk dat het tijd werd om op te hoepelen, al waren er intussen al wel verschillende van hen ook al naar huis.
We kregen nog de menukaart mee naar huis, met ook meer uitleg over hun visie, maar dat is daar achter gebleven als souvenir voor L.
Toch ook eens leuk om je te zien lachen, je had zo een foto op insta gezet en je was de enige die niet lachte, je hebt een mooie lach hoor ;-)
BeantwoordenVerwijderen