Verademing maar ook weer ergernis

 De engerd die president is van de VS heeft bijna een hele week amper van zich laten horen en dat viel me op. Dat is voor velen zeker voor herhaling vatbaar. Onze nieuwsbrengers besteden wat mij betreft veel te veel aandacht aan hem en zijn vaak onnozele uitspraken; haast elke avond komt hij wel op het journaal, al is het maar voor een paar seconden, maar het volstaat vaak om onwillekeurig op z'n minst (veel) ergernis op te wekken. Maar nu dus verschillende dagen na elkaar 'rust' wat dat betreft; wat fijn.
En dit viel nog meer op toen hij weer van zich liet horen en daar uiteraard melding van werd gemaakt op tv...

Daarnaast interviewde De Morgen deze week onze federale minister van Asiel en Migratie (en blijkbaar ook nog Integratie en Grootstedelijk Beleid), Anneleen Van Bossuyt. Daar mocht ze weer het gebruikelijke riedeltje van N-VA en gelijkdenkenden qua migratie komen afdreunen: een streng maar rechtvaardig asielbeleid, dat is wat deze regering zogezegd voert. 
Met als excuus dat we gewoon de Europese regels terzake toepassen. Ze is er trots op dat ze momenteel het strengste beleid ooit toepast wat dat betreft. Democratisch heeft ze wellicht een mandaat om dat te doen, vele Belgen zijn nu eenmaal redelijk allergisch voor buitenlanders die hier hun heil komen zoeken of zelfs ronduit xenofoob, maar persoonlijk vind ik het allemaal gewoon zorgwekkend of zelfs schandalig wat in mijn naam anderen wordt aangedaan die hier vooral rust en veiligheid komen zoeken, mogelijk ook een betere toekomst.

Dat migratie heel wat problemen veroorzaakt, ook in België en zeker Brussel, zal ik niet ontkennen, maar zij die er de grootste gevolgen van dragen zijn toch veruit de vluchtelingen zelf, niet wie hier reeds woont. Dat ons land de grote last die de migratiestromen wereldwijd met zich meebrengen, niet kan dragen, is onzin. De aantallen die hier aankomen zijn slechts een fractie van wat andere landen meemaken. Akkoord, er is geen draagvlak voor bij ons, maar de middelen kunnen zeker gemobiliseerd worden als er de wil toe zou zijn geweest.
Op dat vlak is Spanje op z'n minst (nog maar eens) een voorbeeld. Maar voor een dergelijk inzicht zijn de geesten hier nog lang niet rijp.

Misschien toch maar af en toe deze website eens raadplegen, wie weet vormt dat een goed tegengif: Reasons to be cheerful, iets waar David Byrne ook z'n schouders onder gezet heeft, las ik net. Het zou wat een tegengewicht moeten vormen tegen het heersende pessimisme of negativisme dat om zich heen grijpt (uiteraard ook bij mezelf).